تیتراژ «آخرین مشاهده (Last Seen)» کوتاه است؛ از آن معدود تیتراژهایی که کسی ردش نمی‌کند. موسیقی‌اش، ساخته ایزوبل والر-بریج است همان که برای فلیبگ (Fleabag) و اما (Emma) هم آهنگ ساخته، در چند ثانیه حال‌وهوای سریال را روی میز می‌گذارد؛ آرام و منتظر. سریال هم از همین‌جا شروع می‌شود: از انتظار یک پدر برای یک تماس. «ایان ریدلی» که روزگاری کارآگاه پلیس بود حالا یازده سال است که دختر کوچکش، مگی را بی‌هیچ ردی گم کرده و به عبارت دقیق‌تر شبانه ناپدید شده است.
سریال «تریدز» (Threads) ساخته میک جکسون نه‌تنها تاریک‌ترین و واقع‌گرایانه‌ترین فیلم درباره جنگ هسته‌ای است، بلکه امروز، بیش از چهار دهه پس از ساختش، دوباره به اثری مرتبط و هشداردهنده تبدیل شده است. ارزش اصلی فیلم صرفاً در نمایش وحشت جنگ هسته‌ای نیست، بلکه در دو نکته نهفته است: اول، شباهت نگران‌کننده سناریوی آغاز جنگ با وضعیت ژئوپلتیکی امروز؛ و دوم، نشان دادن پوچی برنامه‌ریزی دولت‌ها برای مدیریت پیامدهای یک جنگ هسته‌ای.
بسیاری از نمایشنامه‌های ماندگار جهان، هربار که روی صحنه می‌آیند، بیش از آنکه گذشته را یادآوری کنند، زمان اکنون را به پرسش می‌کشند. «شعله‌های سرکش تاریکی» به کارگردانی هوشمند هنر کار نیز از همین جنس آثار است؛ نمایشی که اگرچه دهه‌ها پیش توسط آنتونیو بوئرو نوشته شده، اما هنوز می‌تواند تماشاگر امروز را با پرسشی اساسی روبه‌رو کند: انسان حقیقت را نمی‌بیند یا نمی‌خواهد ببیند؟
سومین دوره رقابت جایزه نقد سینمایی با موضوع فیلم‌های چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر برگزار می‌شود.