میانسالی برای بسیاری از ما تنها یک مقطع سنی در امتداد جوانی و پیش از سالمندی است، اما از منظری فلسفی، این دوره مرحله‌ای از «بازاندیشی در شیوه زیستن» است؛ دوره‌ای که در آن پرسش‌هایی درباره کیفیت زندگی، نسبت انسان با لذت، معنا، دیگران و ارزش‌های زندگی با صراحت بیشتری مطرح می‌شود.
جهان در حال تغییر است و بسیاری از مفاهیمی که با آنها زندگی و سیاست معاصر را توضیح می‌دادیم، دیگر به سادگی گذشته کار نمی‌کنند.
سیمون وی (۱۹۴۳-۱۹۰۹) از آن دسته متفکرانی است که نمی‌توان میان زندگی و اندیشه‌اش مرزی روشن کشید. فلسفه او نه محصول تأملی انتزاعی در اتاقی آرام، بلکه نتیجه زیستی سخت، بدن‌مند، پرخطر و آگاهانه در معرض رنج است. وی فیلسوفی است که نوشتنش امتداد زیستنش است و زیستنش، نوعی ریاضت فکری و اخلاقی. به همین دلیل، مواجهه با آثار او بیش از آنکه شبیه خواندن یک دستگاه فلسفی منسجم باشد، شبیه به ورود به زیست‌جهانی است که در آن مفاهیمی چون «توجه»، «محنت»، «ریشه‌مندی»، «خلأ»، و «امر الهی» نه به مثابه مفاهیم نظری، بلکه همچون تجربه‌های زیسته فهم می‌شوند.