«خودگویی و خود خندی عجب مرد هنرمندی.» همه ما این ضرب المثل را بارها در وصف افراد و نهادهای بسیاری شنیده و یا به کار بردهایم. هر سازمانی که فقط گزارشهای خودش را بخواند، دیر یا زود تصویری از خود پیدا میکند که با واقعیت فاصله دارد؛ دولت نیز از این قاعده مستثنی نیست.
دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه میزان «مهاجران و تجاوز خارجی به ایران» بود که در آن پیامدهای جنگ تحمیلی علیه ایران از ابعاد و در موضوعات مختلفی، بحث و بررسی شد.
نسل Z دیگر صرفا مخاطب سیاستگذاری و اطلاعرسانی نیست؛ نسلی است که با زبان، ابزار و منطق ارتباطی متفاوتی وارد میدان شده و انتظار دارد در تصمیمها و روایتهای رسمی نیز دیده و شنیده شود.
”سیاست و دیپلماسی” و ”فرهنگ و رسانه”، منبع اساسی قدرت ملی و متنِ متنِ رویدادها و رویارویی ها در جهان معاصر هستند و در کنار ”قدرت نظامی و امنیتی” و ”قدرت اقتصادی و بازرگانی” اضلاع چهارگانه ”مربّع قدرت ملی” را شکل می دهند... مراسم روز خبرنگار، وزارت امور خارجه، سهشنبه ۱۴۰۵/۵/۲۷
بازگشایی اینترنت در شرایطی که مردم بیصبرانه چشم به راه کاهش محدودیتها بودند اما مقاومتها در برابر آن کم نبود و حتی برخی اینترنت بینالملل را موضوعی غیرضروری میدانستند، نیازمند یک نگاه ویژه و تصمیمی بزرگ بود؛ تصمیمی که به اعتقاد برخی کارشناسان، تنها از عهده یک تشکیلات ویژه و منسجم همچون ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی برمیآمد.
در جهان امروز «بحران» از وضعیت استثنایی به وضعیت عادی تبدیل شده است. جنگ، بحران اقلیمی، ناامنی اقتصادی، پاندمی و اضطراب دائمی نسبت به آینده، دیگر رخدادهایی مقطعی نیستند؛ بلکه به بخشی از تجربه روزمره زندگی اجتماعی بدل شدهاند.
مدیر عامل خبرگزاری جمهوری اسلامی گفت: امروز مسئله ایران فراتر از دسته بندیهای رایج است و بسیاری از افراد، فارغ از اختلافنظرهای گذشته از منظر منافع ملی به مسائل نگاه میکنند.
دانشگاه، حساسترین نبض تپنده جامعه است؛ نهادی که در بزنگاههای تاریخی، رخدادها را به «راهبرد» و «راهکار» بدل میکند. در روزهایی که کشور تجربه دو جنگ تحمیلی را داشته است، بازخوانی نقش دانشگاه در دوران جنگ و پساجنگ بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر میرسد؛ چرا که دانشگاه تنها بازتابدهنده بحرانها نیست، بلکه «نهاد افقگشایی» است که باید مستقل از هیاهوها، مسیر ساختن آینده را ترسیم کند.
رسول جعفریان در جریانها و سازمانهای مذهبی ـ سیاسی ایران به بررسی چرایی چیرگی نیروهای مذهبی در انقلاب پرداخته است