این روزها که آنونس‌هایی از اثر سینمایی «زنده‌شور» در فضای رسانه‌ای دست‌به‌دست می‌شود و سکانس‌هایی از این فیلم پرستاره به تهیه‌کنندگی و کارگردانی کاظم دانشی توجه همگان را به درام خون و بخشش جلب کرده است، کمتر کسی می‌داند روح جاری در این قصه، الهام‌گرفته از زندگی زنی است که ۱۲ سال قبل، داستان تکان‌دهنده‌اش در روزنامه ایران (گفت‌و‌گو با بانویی که پس از قتل برادرش سفیر انساندوستی شد) پیش روی مخاطبان قرار گرفته بود.
کاظم دانشی را می‌توان از معدود فیلمسازان نسل تازه سینمای ایران دانست که به شکل جدی روی یک قلمرو مشخص ایستاده است: پرونده‌های قضایی و آدم‌هایی که در مرز میان قانون، اخلاق و احساس گرفتار شده‌اند. از «علفزار» تا «بی‌بدن» و حالا «زنده‌شور»،
فیلم «زنده‌شور» ساخته کاظم دانشی، یکی از آثار اجتماعی و جنایی قابل توجه سینمای ایران در سال ۱۴۰۴ است؛ فیلمی که بار دیگر نشان می‌دهد دانشی علاقه ویژه‌ای برای ورود به جهان پرونده‌های قضایی، جرم، مجازات و تصمیم‌های اخلاقی انسان‌ها دارد. او پس از «علفزار» و تجربه فیلمنامه «بی‌بدن»، این بار به سراغ موقعیتی رفته که از نظر دراماتیک ظرفیت بسیار زیادی دارد: آخرین ساعات زندگی چند محکوم به اعدام و تلاش برای جلوگیری از اجرای حکم. فیلم در جشنواره فیلم فجر نیز با استقبال و دریافت چند جایزه همراه شد.