چند سال پیش، دیدن یک سریال ایرانی یعنی نشستن پای تلویزیون در ساعتی مشخص و صبر کردن، هفته‌ای یک بار، برای قسمت بعد. حالا نه آن ساعت مشخص است و نه آن صبر وجود دارد. صفحه نمایش را که باز کنی ده‌ها عنوان تازه ردیف می‌شوند.
تصویر زنان در شبکه نمایش خانگی، پر سر و صدا اما دور از واقعیت است؛ قاب‌هایی شلوغ از زنانی که مدام در تصویر حضور دارند، اما خود واقعی‌شان در روایت‌ها غایب‌اند. در این آثار، زن‌ها معمولاً در دوگانه تکراری «قربانی» یا «انتقام‌جو» تعریف می‌شوند و جایی برای نمایش آن زن پرتلاش و سازنده‌ای که امروز در لایه‌های مختلف جامعه می‌بینیم، وجود ندارد؛ زنی که پا‌به‌پای مردان حرکت می‌کند و با مقاومت‌های روزمره و نرم، زندگی‌اش را پیش می‌برد.
در بحث عملکرد پلتفرم‌های نمایش خانگی در شرایط خاص، گاه تحلیل‌ها به سمت قضاوت‌هایی شتاب‌زده می‌روند. بحران‌ها به‌طور هم زمان هم تهدیدها و آسیب‌هایی را آشکار می‌سازند و هم فرصت‌هایی را برای سکوهای رسانه‌ای ایجاد می‌کنند.