در تحلیل‌های کلاسیک، بازسازی یک جامعه پس از بحران‌ها یا نزاع‌های داخلی، صرفاً با بازسازی فیزیکی و زیرساخت‌های مادی معنا نمی‌یابد؛ بلکه آنچه تعیین می‌کند یک جامعه چقدر سریع از زخم‌های خود عبور کند و به ثبات برسد، میزان «سرمایه اجتماعی» آن است. سرمایه اجتماعی به زبان ساده، همان شبکه پیوندها، سطح اعتماد میان افراد و میزان مشارکت فعال در جامعه است.
وقتی از بازسازی پس از جنگ سخن می‌گوییم، معمولاً ذهن‌ها به سمت بازسازی شهرها، جاده‌ها، نیروگاه‌ها، کارخانه‌ها و زیرساخت‌های آسیب‌دیده می‌رود. اما تجربه کشورهای مختلف نشان می‌دهد که مهم‌ترین مسأله در دوران پساجنگ، نه ساختمان‌هایی است که ویران شده‌اند، بلکه جامعه‌ای است که دچار آسیب شده است.
جبار رحمانی، مردم‌شناس در گفتوگو با «ایران» تاب‌آوری ایران در جنگ اخیر را در سه سطح دفاعی، اجتماعی و سیاسی تحلیل می‌کند.