شاهنامه راوی یک الگوی رفتاری، سیاسی و فرهنگی است که همه جنبههای زندگی اجتماعی و سیاسی، بهخصوص نوع فرمانروایی در آن وجود دارد و به مسائل جنگ میپردازد.
در روزهایی که «جنگ» و «مذاکره» دو مفهوم محوری و کانونی فضای اجتماعی و سیاسی جامعه ایران هستند، بازخوانی جنگهای شاهنامه اهمیتی دوچندانی پیدا میکند؛ چرا که شاهنامه صرفاً روایت نبردهای اسطورهای و تاریخی نیست، بلکه چهارچوبی فکری برای درک چیستی قدرت، مقاومت، اخلاق و خرد سیاسی در سنت ایرانی فراهم میکند.
شاهنامه با جمله «به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه بر نگذرد» آغاز میشود.