در روزهایی که سالها خشکسالی، گردوغبار، کاهش شدید منابع آب و افت سطح معیشت، چهرهای فرسوده بر دشت سیستان نشاند و تالاب بینالمللی هامون را به یکی از نمادهای بحران زیستمحیطی شرق ایران تبدیل کرد، ورود ناگهانی سیلابهای ناشی از بارشهای شدید در افغانستان، بار دیگر معادلهای متفاوت را در این منطقه رقم زد؛ معادلهای که هرچند کوتاهمدت، شکننده و وابسته به شرایط اقلیمی است، اما برای مردمی که سالها با خشکی، مهاجرت معکوس، نابودی دامداری و فروپاشی تدریجی اقتصاد محلی زندگی کردهاند، معنایی فراتر از یک رخداد طبیعی دارد و بهنوعی بازگشت «نشانههای زندگی» تلقی میشود.