جهان در حال تغییر است و بسیاری از مفاهیمی که با آنها زندگی و سیاست معاصر را توضیح می‌دادیم، دیگر به سادگی گذشته کار نمی‌کنند.
عبدالکریم سروش در نشست اخیر خود با بررسی اندیشه‌های تامس نیگل، این فیلسوف آمریکایی را اندیشمندی «باریک‌بین» دانست که به حوزه‌های کمتر آزموده شده ورود می‌کند. در این گزارش، نگاهی به دیدگاه سروش درباره تلقی نیگل از پیوستگی جهان طبیعی و اختیار انسانی داریم.
مراسم نکوداشت پرویز ضیاءشهابی، استاد ممتاز فلسفه، در مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران برگزار شد؛ نشستی که پس از مدت‌ها، این مؤسسه را دوباره به محل گردهمایی شماری از استادان و پژوهشگران فلسفه تبدیل کرد. در کنار تجلیل از نزدیک به نیم‌قرن حضور علمی ضیاءشهابی، از ترجمه او با عنوان «تحول تاریخی مفهوم فلسفه» نیز رونمایی شد. آنچه این نشست را از یک مراسم معمول بزرگداشت متمایز کرد، فاصله‌ای بود که سخنرانان میان «کارنامه» و «شخصیت» ضیاءشهابی گذاشتند.
چندین دهه پیش دانشجویان مقطع لیسانس (کارشناسی) یک رشته اصلی داشتند و یک رشته فرعی. مثلاً بنده رشته اصلی‌ام فلسفه بود و برای رشته فرعی ادبیات عرب را انتخاب کرده بودم.
چهارشنبه ۱۱ شهریورماه، آیین بزرگداشت حکیم ابوریحان بیرونی به همت انجمن آثار و مفاخر فرهنگی برگزار شد؛ دانشمندی که در متن یکی از درخشان‌ترین دوره‌های علمی تمدن اسلامی ظهور کرد و آثارش هنوز در حوزه‌های مختلف علمی و مطالعات فرهنگی محل رجوع است.
محمدرضا ریخته‌گران، استاد بازنشسته فلسفه دانشگاه تهران که هشتم شهریور درگذشت، متفکری در جست‌وجوی معنای زیستن بود و میان پدیدارشناسی غرب و عرفان شرق، پلی از جنس اشراق بنا کرد. مرحوم ریخته‌گران، متفکری بود که فلسفه را از انتزاع محض به سوی درک عمیق هستی سوق داد.
خردادماه امسال، رضا داوری اردکانی، فیلسوف و رئیس پیشین فرهنگستان علوم، ۹۴ ساله شد. به این مناسبت، پژوهشگاه علوم‌انسانی و مطالعات فرهنگی، روز یکشنبه ۱۰ خردادماه، نشستی با عنوان «مقام فلسفه در دوره تاریخ ایران اسلامی» برگزار کرد که داوری اردکانی پیامی به این همایش فرستاد و در آن به بنیادی‌ترین پرسش‌های فکری خود پرداخت؛ پرسش‌هایی درباره ماهیت تفکر، جایگاه فلسفه و نسبت آن با تاریخ، فرهنگ، دین و زندگی اجتماعی در ایران.