تغییر چهار مربی در ۹ هفته ابتدایی لیگ برتر فوتبال، چیزی جز نشانه‌ای روشن از نتیجه‌گرایی افراطی مدیران باشگاه‌ها نیست؛ رویکردی که درآن، نیمکت مربیگری اولین قربانی ناکامی تیم‌ها می‌شود. وقتی مدیران عامل جایگاه خود را بی‌ثبات می‌بینند و بقای مدیریتی خود را به نتایج تیم گره می‌زنند، طبیعی است که با اولین ناکامی، برکناری سرمربی را ساده‌ترین راه برای فرار از فشارها بدانند؛ تصمیمی شتاب‌زده که لزوماً به بهبود شرایط تیم منجر نمی‌شود.
با اعلام فهرست نهایی تیم ملی برای جام جهانی ۲۰۲۶، اکنون می‌توان با نگاهی جامع‌تر به مسیر طی‌شده و انتخاب‌های کادرفنی پرداخت.