هرچه احتمال دستیابی ایران و آمریکا به یک تفاهمنامه افزایش مییابد، یک پرسش نیز با شدت بیشتری در فضای رسانهای و سیاسی مطرح میشود؛ آیا چنین توافقی محصول اجماع در ساختار تصمیمگیری کشورمان است است یا نتیجه ابتکار بخشی از نظام حکمرانی. این پرسش در ظاهر درباره سرنوشت یک توافق احتمالی است اما در واقع به چگونگی تصمیمسازی در کشورمان و نسبت میان میدان، دیپلماسی و رهبری بازمیگردد.