نسلی از جامعهشناسان ایرانی، دانشگاه را بیش از آنکه محل رقابت فردی بدانند، عرصه ساختن نهادهای پایدار میدیدند.
در سنت فلسفی، «خودآیینی» اغلب با «انسان عقلانی» پیوند خورده است؛ انسانی که میتواند فارغ از فشارهای بیرونی درباره سرنوشت خویش تصمیم بگیرد و با عقل، مسیر زندگیاش را تعیین کند.