گاهی در کوچه پسکوچههای ذهن، خاطرهای از یک مراسم سوگواری سر برمیآورد؛ تصویری که شاید ربطی به روایات رسمی تاریخی نداشته باشد، اما تکهای جداییناپذیر از هویت عاطفی ماست.
ابیاتی که در پیشانینوشت این یادداشت آمده، نمونهای از یک «شعر عاشورایی» اصیل و ارجمند است.
هر ساله و با فرا رسیدن چهلمین روز از حماسه عاشورا، جادههای منتهی به کربلا با حضور میلیونها زائر به یکی از بینظیرترین و باشکوهترین اجتماعات انسانی در جهان تبدیل میشود. سفر اربعین، تنها یک جابهجایی فیزیکی در پهنه جغرافیا نیست؛ بلکه سلوکی عارفانه و حرکتی از عمق جان به سوی سرچشمه آزادگی و عشق است.