در دل جلگههای سرسبز گیلان، آببندانها سالها بهعنوان مخازن طبیعی ذخیره آب باران، نقش مهمی در تداوم حیات شالیزارها داشتهاند. اما این چرخه طبیعی در گذر زمان بهآرامی دچار اختلال شده و بخشی از کارکرد حیاتی خود را از دست داده است. در اصل در لایههای پنهان این اقلیم پرباران، روندی آرام اما فرسایندهای در جریان است؛ روندی که به کاهش تدریجی ظرفیت آببندانها منجر شده است. این کاهش ظرفیت، نه به دلیل افت بارشها، بلکه به دلیل انباشت مستمر رسوبهایی است که طی سالها از ارتفاعات و دشتها به سمت جلگه حرکت کردهاند.