سفر رئیسجمهوری ایران به نیویورک را نباید صرفاً سفری تشریفاتی برای سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل دانست. این سفر در یکی از حساسترین مقاطع سیاست خارجی جمهوری اسلامی انجام میشود؛ زمانی که جنگ، تحریم، بحران هستهای، ناامنی منطقهای و انسداد روابط تهران-واشنگتن، همزمان فضای تصمیمگیری را پرریسک کردهاند. از این منظر، نیویورک بیش از آنکه مقصد یک سفر باشد، آزمونی برای توانایی ایران در تبدیل یک بحران چندلایه به یک فرصت دیپلماتیک است.
همزمان با نزدیک شدن رایزنیهای ایران و عمان درباره ترتیبات جدید تردد کشتیهای تجاری در تنگه هرمز به مراحل پایانی، بحث درباره نحوه بهرهگیری از ظرفیتهای حقوقی و ژئوپلتیکی این آبراه راهبردی نیز بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است.