حسین خواجه‌امیری، معروف به «ایرج»، از میان ما رفت اما درباره بعضی صداها نمی‌توان از «پایان» سخن گفت. برخی صداها بخشی از حافظه یک ملت می‌شوند و تا وقتی انسانی در این سرزمین به موسیقی، آواز و خاطره‌های جمعی خود گوش می‌دهد، زنده می‌مانند. ایرج از همین صداها بود. صدایی که بیش از هفت دهه در سپهر موسیقی ایران حضور داشت و سرانجام به ابدیت پیوست تا جاودانگی‌اش را به دست همان چیزی بسپارد که عمرش را وقف آن کرد؛ آواز.
«صدای ایرج در تاریخ آوازخوانی ما یک مترومعیار است و هر کس بخواهد در بالاترین حد حنجره، صدایی را مثال بزند، می‌گوید صدا شبیه صدای ایرج است.» این توصیف را زنده‌یاد استاد محمدرضا شجریان در مراسم تجلیل از استاد ایرج خواجه‌امیری در سال ۱۳۹۲ بیان کرد؛ خواننده‌ای که سال‌هاست نامش با عنوان «پهلوان آواز ایران» گره خورده است.
سخنگوی دولت پیامی در پی درگذشت استاد حسین خواجه‌امیری در حساب کاربری خود در شبکه ایکس منتشر کرد.
رئیس دولت اصلاحات در پیامی درگذشت هنرمند نامدار حسین خواجه امیری را تسلیت گفت.
حسین خواجه‌امیری (ایرج)، خواننده پیشکسوت موسیقی ایران، پس از چند روز بستری بودن در بیمارستان بستری، همچنان تحت مراقبت ویژه است.
«دوست دارم تا زنده‌ام بتوانم بخوانم.» این جمله را «ایرج» سال‌ها پیش در گپی با منوچهر نوذری گفته بود؛ خواننده‌ای که صدای پرقدرتش برای چند نسل با برنامه «گل‌ها»، موسیقی فیلم و آواز ایرانی گره خورده است. حالا در ۹۵ سالگی و در شرایطی که در بستر بیماری به سر می‌برد، بازخوانی این گفت‌وگوی قدیمی، فرصتی است برای مرور خاطرات و دیدگاه‌های «ایرج» درباره آواز، موسیقی و سال‌های فعالیت هنری‌اش.