حسین خواجه‌امیری، معروف به «ایرج»، از میان ما رفت اما درباره بعضی صداها نمی‌توان از «پایان» سخن گفت. برخی صداها بخشی از حافظه یک ملت می‌شوند و تا وقتی انسانی در این سرزمین به موسیقی، آواز و خاطره‌های جمعی خود گوش می‌دهد، زنده می‌مانند. ایرج از همین صداها بود. صدایی که بیش از هفت دهه در سپهر موسیقی ایران حضور داشت و سرانجام به ابدیت پیوست تا جاودانگی‌اش را به دست همان چیزی بسپارد که عمرش را وقف آن کرد؛ آواز.
«صدای ایرج در تاریخ آوازخوانی ما یک مترومعیار است و هر کس بخواهد در بالاترین حد حنجره، صدایی را مثال بزند، می‌گوید صدا شبیه صدای ایرج است.» این توصیف را زنده‌یاد استاد محمدرضا شجریان در مراسم تجلیل از استاد ایرج خواجه‌امیری در سال ۱۳۹۲ بیان کرد؛ خواننده‌ای که سال‌هاست نامش با عنوان «پهلوان آواز ایران» گره خورده است.
مراسم تشییع «ایرج»جمعه ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ با حضور خانواده و جمعیت زیادی از دوستداران او و چهره‌های موسیقی همچون بیژن بیژنی، هوشنگ کامکار، علیرضا افتخاری، حسام‌الدین سراج، علی‌اصغر شاه‌زیدی، هومن نامداری، حسین علیشاپور، ارسلان کامکار، رضا شایسته، کامران همت‌پور، علی عزیزی، بهرام گودرزی، رامبد صدیف، محمد موسوی، قاسم رفعتی، ایرج رحمانپور، محمد سلمانی و همچنین مهدی شفیعی معاون هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، حمیدرضا نوربخش مدیرعامل خانه موسیقی ایران، محمد اله‌یاری مدیرعامل بنیاد رودکی و ... از مقابل تالار وحدت به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) برگزار شد.