اگر بخواهیم در ادبیات اروپای سده نوزدهم نامی را پیدا کنیم که همزمان هم رماننویس جامعه باشد، هم کاشف درون و هم کسی که از دل خیابان، اتاق اجارهای، دفتر وامنامه، سالن اشراف، صومعه، بانک، روزنامه، مغازه عتیقهفروشی و خانه محقر شهرستان، تصویری واحد از انسان بسازد، بیدرنگ نام اونوره دو بالزاک (۱۷۹۹-۱۸۵۰) از خاطر میگذرد.