هوش مصنوعی دیگر یک امکان دوردست یا رویایی متعلق به آینده نیست، واقعیتی است که به اتاق‌های خبر رسیده و آرام‌آرام در حال تغییر دادن مناسبات تولید، توزیع و مصرف خبر است. روزنامه‌نگاری، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نهادهای میانجی میان واقعیت و افکار عمومی، نمی‌تواند نسبت خود را با این تحول نادیده بگیرد. مسأله امروز دیگر این نیست که هوش مصنوعی وارد حرفه روزنامه‌نگاری خواهد شد یا نه؛ مسأله این است که روزنامه‌نگاران چگونه می‌توانند در مواجهه با این فناوری، همچنان مرجعیت حرفه‌ای، استقلال فکری و مسئولیت اجتماعی خود را حفظ کنند.
تا همین چند سال پیش، اگر می‌خواستیم درباره قدرت یک روزنامه حرف بزنیم، از تیراژ، اعتبار تحریریه، نام سردبیر و میزان نفوذ آن در جامعه می‌گفتیم. خبر در تحریریه تولید می‌شد، خبرنگار آن را می‌گرفت، دبیر انتخاب و ویرایشش می‌کرد و سردبیر درباره جایگاهش تصمیم می‌گرفت، بعد ماشین چاپ کار را تمام می‌کرد.
روزنامه‌نگاری در ایران در حال تجربه کردن شرایط دشواری است که دکتر حسن نمکدوست، استاد علوم‌ارتباطات، تعبیر «اغماء» را برای آن به‌کار می‌برد.