ما معمولاً جهان را نه چنان‌که هست، بلکه چنان‌که می‌بینیم، تجربه می‌کنیم. بخش مهمی از رنج ما نیز ناشی از همین جنس مواجهه با جهان است؛ از عادتی که چشم را به جست‌وجوی عیب، نقص و نادرستی در دیگری می‌کشاند. شمس تبریزی اما در برابر این عادت، نوع دیگری از دیدن را پیش می‌گذارد؛ دیدنی که در آن، حتی در میانه زشتی، امکان دیدن زیبایی از میان نمی‌رود. راهکار او دعوتی است به بازاندیشی در سازوکار داوری ما درباره آدم‌ها و جهان.
نوجوانی یکی از حساس‌ترین دوره‌های شکل‌گیری هویت است؛ دوره‌ای که در آن مقایسه خود با دیگران، بخشی طبیعی از مسیر رشد است. اما این مقایسه در دنیای امروز دیگر فقط به محیط واقعی محدود نیست و در شبکه‌های اجتماعی، جایی که تصاویر و سبک‌های زندگی اغلب دستکاری شده و غیرواقعی‌اند، ابعادی تازه پیدا کرده است. بنابراین فضای مجازی برای نوجوانان فقط محل سرگرمی و وقت‌گذرانی نیست.