میراث فرهنگی ایران سال‌هاست که با مسأله‌ای فراتر از حفاظت و مرمت آثار تاریخی روبه‌روست. در این سال‌ها، بناها مرمت شده‌اند، محوطه‌ها به ثبت رسیده‌اند و زیرساخت‌های جدیدی برای معرفی میراث شکل گرفته است. بااین‌حال، هنوز نمی‌توان میان حجم این اقدامات و جایگاه میراث فرهنگی در زندگی جامعه، رابطه‌ای روشن برقرار کرد.
تاریخ زنان فقط روایت آنچه بر آنان گذشته نیست؛ روایت کارهایی است که کرده‌اند، دانشی که انتقال داده‌اند و معیشتی که ساخته‌اند؛ سهمی در تداوم این سرزمین که در روایت‌های رسمی تاریخ کمتر دیده شده است. پیش‌همایش ملی «زن در تاریخ محلی سیستان و بلوچستان» با همین رویکرد، ۲۱ مهرماه ۱۴۰۵ به همت «انجمن زنان پژوهشگر تاریخ» در وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی برگزار شد؛ نشستی که اجرای آن را شکوفه روحانی برعهده داشت.
ما در فضای گفتمانی کشور مدام از «گردشگری هنری» حرف می‌زنیم، اما فاصله میان این حرف‌ها و واقعیت موجود، همچنان زیاد است. در حالی که ایران از موزه، گالری، اثر تاریخی، هنرمند، آیین های سنتی و ظرفیت‌های فرهنگی برخوردار است، هنوز سازوکار مشخصی برای تبدیل این داشته‌ها به «تجربه سفر» شکل نگرفته است.
پنجمین آیین ملی نکوداشت چهره‌های ماندگار میراث فرهنگی با عنوان «ایران؛ خانه خوبان» با حضور سیدرضا صالحی‌امیری وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی، جمعی از سفرا و دیپلمات‌های مقیم تهران، صاحب‌نظران، استادان دانشگاه و پیشکسوتان حوزه‌های سه‌گانه میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در کاخ سعدآباد آغاز شد.