عبدالجبار کاکایی فراتر از یک شاعر معاصر، در جستوجوی کشف و بیان حقیقت است؛ حقیقتی که در غزلهای آشنای او برای مخاطبان جاری است. کاکایی در قلم نوشتاری خود، میان نثر و شعر، پیوندی ناگسستنی برقرار کرده است. او نثر را نه بهعنوان یک ابزار ساده برای بیان گفتار روزمره، بلکه مسیری دیگر برای بیان شعرگونه کلمات میبیند. نثر او از خلوص و موسیقی کلامی بهره میبرد که یادآور همان ایجاز و لطافت غزلهای اوست. در واقع، او روح شعر را در کالبد نثر میدمد، بهگونهای که وقتی مخاطب نثر او را میخواند، گویی یک شعر نو خوانده است.