اقتصاد ایران هنوز تا حد زیادی بر همان منطقی حرکت می‌کند که قرن‌ها بر اقتصاد جهان حاکم بوده است: استخراج، تولید، مصرف و دورریز. این الگو در زمانی که منابع طبیعی فراوان و هزینه‌های زیست‌محیطی پنهان بود، چندان مساله‌ساز نبود اما امروز آب، انرژی و مواد اولیه، دیگر منابعی بی‌انتها نیستند.
چند بار پیش آمده ساعت‌ها در اتفاقات گذشته دست‌وپا بزنید، جملات یک مکالمه تمام‌شده یا سناریوهای فاجعه‌بار آینده را در ذهن مرور کنید، بی‌آنکه حتی یک قدم به آرامش یا عمل نزدیک‌تر شوید؟ پدیده‌ای که در ظاهر شبیه یک تفکر عمیق به نظر می‌رسد، در واقع چرخه‌ای فرساینده به نام نشخوار فکری است؛ اتفاقی که ناخودآگاه با هدف مهار نگرانی‌ها به آن پناه می‌بریم، اما در نهایت کنترل ذهن را از دستمان خارج می‌کند.