امروز ، بارگاه شمس تبریزی در خوی پس از سال‌ها انتظار و اجرای مراحل مختلف بازسازی و تکمیل، گشایش می‌یابد؛ رویدادی که می‌تواند فراتر از یک اتفاق عمرانی و شهری، نقطه عطفی در معرفی جایگاه خوی در فرهنگ شمس و مولانا باشد.
ما معمولاً جهان را نه چنان‌که هست، بلکه چنان‌که می‌بینیم، تجربه می‌کنیم. بخش مهمی از رنج ما نیز ناشی از همین جنس مواجهه با جهان است؛ از عادتی که چشم را به جست‌وجوی عیب، نقص و نادرستی در دیگری می‌کشاند. شمس تبریزی اما در برابر این عادت، نوع دیگری از دیدن را پیش می‌گذارد؛ دیدنی که در آن، حتی در میانه زشتی، امکان دیدن زیبایی از میان نمی‌رود. راهکار او دعوتی است به بازاندیشی در سازوکار داوری ما درباره آدم‌ها و جهان.