نبود قراردادهای دقیق و حرفهای با بازیکنان و مربیان خارجی، همچنان یکی از مسألههای جدی باشگاههای ورزشی ایران است؛ قراردادهایی که اغلب بدون فرایند کارشناسی تنظیم و منافع باشگاه در متون آن لحاظ نمیشود و در نهایت، درصورت بروز اختلاف، هزینههای سنگینی را به فوتبال ایران تحمیل میکنند. در برخی موارد حتی بازیکن یا مربی خارجی بدون آنکه پایش به ایران برسد، با شکایت به فیفا و مراجع بینالمللی میتواند مبالغ قابل توجهی دریافت کند و باشگاه ایرانی نیز بازنده مالی این پروندهها باشد.
در فوتبال ایران که بخش قابل توجهی از منابع مالی باشگاهها از محل بودجههای عمومی تأمین میشود، نحوه هزینهکرد این منابع و نظارت بر عملکرد مدیران اهمیت ویژهای دارد. حجم بالای قراردادهای بازیکنان و مربیان، هزینههای جاری و تعهدات مالی باشگاهها، ضرورت وجود سازوکارهای دقیق نظارتی را دوچندان کرده است.
فوتبال باشگاهی ایران در سالهای اخیر علاوه بر مسائل فنی و مدیریتی، با یک مسأله مهم در حوزه مالی و حقوقی نیز روبهرو بوده است؛ مسألهای که بخش قابل توجهی از آن به نحوه مدیریت قراردادها، ضعف نظارت و نبود سازوکارهای شفاف برای کنترل هزینهها بازمیگردد. پرداخت غرامتهای سنگین به بازیکنان و مربیان خارجی و داخلی، پروندههای حقوقی متعدد و تحمیل هزینههای قابل توجه به باشگاهها نشان میدهد که در برخی موارد، تصمیمهای مالی بدون ارزیابی دقیق پیامدهای حقوقی و اقتصادی اتخاذ شدهاند.