پس از محاصره دریایی ایران که ماه‌ها در جریان است، ماجرای دیگری این بار از آسمان آغاز شد. اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده، در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶ در گفت‌وگو با شبکه CNBC اعلام کرد که از ۲۳ سپتامبر «تمامی خطوط هوایی ایران در سراسر جهان تعطیل خواهند شد».
سایه محدودیت‌های جدید بر صنعت هوانوردی ایران، تنها شبکه پروازی کشور را تحت‌الشعاع قرار نداده، بلکه «گردشگری» را به‌عنوان یکی از پیشران‌های اقتصادی، با چالشی ساختاری مواجه کرده است. در شرایطی که محدودیت‌های خارجی، دسترسی به بازارهای جهانی را دشوارتر از همیشه کرده، فعالان و مسئولان این حوزه در تکاپوی یافتن راهکارهای جایگزین -از ایجاد شبکه‌های ترددی مرزی و حملونقل ترکیبی گرفته تا اصلاح فوری سیاست‌های مالیاتی داخلی- هستند تا از توقف کامل جریان ورود گردشگر و خروج متخصصان این صنعت پیش از بازگشت به شرایط عادی، جلوگیری کنند.
برخلاف آنچه تحریم کنندگان ادعا می‌کنند، تحریم‌های جدید حوزه حملونقل هوایی، صرفاً به ممنوعیت یا محدودیت پروازها ختم نمی‌شود.
اقدامات اخیر ایالات متحده در اعمال تحریم‌های هوایی علیه ایران را باید در چارچوب سیاست تحریم‌های ثانویه این کشور بررسی کرد. تحریم‌های ثانویه به اقداماتی گفته می‌شود که از طریق آنها، کشور تحریم‌کننده به جای تمرکز صرف بر کشور هدف، اشخاص، شرکت‌ها و کشورهای ثالثی را نیز که با آن کشور ارتباط و تعامل دارند، تحت فشار قرار می‌دهد.