
برخی آثار فکری با گذشت زمان از رونق نمیافتند؛ هر بار که به سراغشان میرویم، در پرتو پرسشهای تازه، معنای دیگری از آنها آشکار میشود. گویی در متن این آثار ظرفیتی نهفته است که اجازه نمیدهد در زمانه تولیدشان محصور بمانند. داود فیرحی، استاد فقید علومسیاسی دانشگاه تهران، از جمله اندیشمندانی است که میتوان میراث فکری او را در شمار «مزامیر نامیرا» قرار داد.

در نشست «هستیشناسی یاد و فراموشی» که به همت مجمع فلاسفه ایران و با مشارکت شهر فلسفه ایران برگزار شد، دکتر حکمتالله ملاصالحی، استاد دانشگاه تهران، بحران انسان معاصر را فراموش کردن نسبت خویش با حقیقت دانست. در روایت او، «یاد» نوعی دعوت به بازگشت به آن حقیقت و بازیافتن حضور است و «فراموشی» نام وضعیتی است که انسان را در سطح عادتها، تعلقات و مشغلههای روزمره متوقف میکند.

میانسالی برای بسیاری از ما تنها یک مقطع سنی در امتداد جوانی و پیش از سالمندی است، اما از منظری فلسفی، این دوره مرحلهای از «بازاندیشی در شیوه زیستن» است؛ دورهای که در آن پرسشهایی درباره کیفیت زندگی، نسبت انسان با لذت، معنا، دیگران و ارزشهای زندگی با صراحت بیشتری مطرح میشود.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با حضور در منزل نجفقلی حبیبی پژوهشگر فلسفه اسلامی و عضو هیات امنای سازمان اسناد و کتابخانه ملی با او دیدار و گفت وگو کرد.