کار شاعران گاه آن‌چنان درآمیخته با احساس فهم می‌شود و مخاطب را در میانه زیبایی‌شناسی ادبی غرق می‌کند که کمتر به وجوه دیگر این آثار توجه می‌شود. حال آنکه برای زندگی انسان ایرانی در طول تاریخی که همواره آمیخته با شعر بوده است، چنین غفلتی به نوعی غفلت از تاریخ نیز خواهد بود.