
آنچه در نیویورک بیش از هر چیز در حاشیه هشتادویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد خود را نشان داد، فاصله میان تصویری بود که از تلاش برای منزویسازی ایران در عرصه دیپلماتیک ترسیم میشد و واقعیتی که در راهروهای سازمان ملل، دیدارهای رسمی و رایزنیهای فشرده هیأت ایرانی شکل گرفت؛ جایی که حضور مقامهای بلندپایه ایران در جایگاه بازیگری که همچنان طرف گفتوگو و رایزنی طیفی از کشورهاست، دنبال شد و همین تفاوت، بخش مهمی از معادله دیپلماتیک پس از جنگ را آشکار کرد.