بی‌ثباتی روی نیمکت‌های لیگ برتر فوتبال ایران را نمی‌توان تنها به عملکرد مربیان نسبت داد. بخش مهمی از این وضعیت، ریشه در کم‌حوصلگی مدیرانی دارد که با اولین نتایج نامطلوب، مسیر تغییر سرمربی را در پیش می‌گیرند. بسیاری از این مدیران به لحاظ فکری تجربه و پختگی لازم برای مدیریت شرایط دشوار را ندارند و به جای پایبندی به برنامه‌های بلندمدت، تحت‌تأثیر نتایج کوتاه‌مدت تصمیم می‌گیرند.
اخراج چهار سرمربی تا پایان هفته نهم لیگ برتر فوتبال ایران، بار دیگر نگاه‌ها را به تصمیم‌های شتاب‌زده مدیران باشگاه‌ها و غلبه نتیجه‌گرایی بر برنامه‌ریزی بلندمدت معطوف کرده است؛ تغییراتی که نه‌تنها موفقیت تیم‌ها را تضمین نمی‌کند، بلکه گاهی با برهم‌زدن ساختار فنی و روابط درون تیمی، شرایط را دشوارتر می‌کند.
روزی که بیست‌وششمین دوره رقابت‌های لیگ برتر آغاز شد، کمتر کسی تصور می‌کرد که عمر همکاری برخی سرمربیان با باشگاه‌هایشان تا پایان هفته‌های ابتدایی مسابقات به پایان برسد.