هنوز یک‌چهارم از بیست‌وششمین دوره رقابت‌های لیگ برتر فوتبال ایران سپری نشده، اما تغییرات روی نیمکت تیم‌ها به یکی از اتفاقات پرتکرار فصل تبدیل شده است. تاکنون چهار باشگاه سرمربیان خود را تغییر داده‌اند و زمزمه‌هایی نیز درباره احتمال جابه‌جایی روی دو نیمکت دیگر به گوش می‌رسد؛ روندی که بار دیگر مسأله ثبات مدیریتی، شیوه انتخاب مربیان و فرصت اجرای برنامه‌های فنی را به کانون توجه آورده است.
تغییرات پرتعداد روی نیمکت تیم‌های لیگ برتر فوتبال ایران، بار دیگر مسأله ثبات کادر فنی و فرصت‌دادن به مربیان برای اجرای برنامه‌هایشان را مطرح کرده است. در فصل بیست‌وششم نیز برخی باشگاه‌ها از هفته‌های ابتدایی به فکر تغییر سرمربی افتاده‌اند؛ تصمیم‌هایی که زیر فشار نتایج، انتظارات هواداران و نگاه کوتاه‌مدت مدیران گرفته می‌شوند.
بی‌ثباتی روی نیمکت‌های لیگ برتر فوتبال ایران را نمی‌توان تنها به عملکرد مربیان نسبت داد. بخش مهمی از این وضعیت، ریشه در کم‌حوصلگی مدیرانی دارد که با اولین نتایج نامطلوب، مسیر تغییر سرمربی را در پیش می‌گیرند. بسیاری از این مدیران به لحاظ فکری تجربه و پختگی لازم برای مدیریت شرایط دشوار را ندارند و به جای پایبندی به برنامه‌های بلندمدت، تحت‌تأثیر نتایج کوتاه‌مدت تصمیم می‌گیرند.
روزی که بیست‌وششمین دوره رقابت‌های لیگ برتر آغاز شد، کمتر کسی تصور می‌کرد که عمر همکاری برخی سرمربیان با باشگاه‌هایشان تا پایان هفته‌های ابتدایی مسابقات به پایان برسد.