جمله با لحنی آرام پیش می‌رود. کلمه‌ای نیمه‌کاره می‌ماند و عذری کوتاه جایش را می‌گیرد: «ببخشید». بعد تندترین عبارت می‌آید. عذرخواهی چیزی را پس نمی‌گیرد، فقط مثل سپر جلوی حرف بعدی گذاشته می‌شود. انگار با گفتن آن یک کلمه، اجازه‌ای صادر شده که هر چه بعدش آمد، پذیرفتنی باشد. چند ساعت بعد، همین چند ثانیه در هزاران گوشی می‌چرخد.