تحولات چند دهه اخیر در آموزش عالی نشان می‌دهد که «کیفیت دانشگاه» صرفاً با امکانات، منابع و فرآیندهای آموزشی تعریف نمی‌شود. امروزه در ادبیات جهانی آموزش عالی، آنچه محور سیاست‌گذاری و ارزیابی قرار گرفته، «بهبود مستمر کیفیت» است؛ رویکردی که اعتبارسنجی را از یک سازوکار اداری فراتر می‌برد و آن را به ابزاری برای ارتقای مستمر نظام آموزش عالی تبدیل می‌کند.