ویرجینیا وولف از جمله نویسندگانی است که نمی‌توان زندگی و آثارشان را از یکدیگر جدا کرد. در جهان ادبی او، خاطره، مکان، روابط انسانی و تجربه‌های شخصی، نه عناصری حاشیه‌ای، بلکه مصالح اصلی آفرینش ادبی‌اند. خانه‌ها، اتاق‌ها، خیابان‌ها و چشم‌اندازهایی که وولف در آنها زیست، به‌تدریج در آثارش حضوری فراتر از یک پس‌زمینه پیدا کردند و به بخشی از جهان ذهنی و تخیلی او بدل شدند.