
حسن حبیبی، رفیق دیرینهام، خبر رفتنت را که شنیدم، قلبم به درد آمد. باور فقدان مردی که سالهای طولانی از زندگیام را با او سهیم بودم، آسان نیست.

در روزهایی که جامعه فوتبال ایران در سوگ از دست دادن حمید علیدوستی نشسته، خبر درگذشت حسن حبیبی، پیشکسوت پرافتخار فوتبال ایران و یکی از چهرههای اثرگذار تاریخ این رشته، اندوه اهالی فوتبال را دوچندان کرده است؛ مردی که سالها در مستطیل سبز بهعنوان بازیکن و مربی نقشآفرینی کرد و نسلهای مختلفی از فوتبالیستهای ایرانی را پرورش داد.

گاهی یک فرصت، مسیر زندگی یک بازیکن را تغییر میدهد؛ فرصتی که شاید از نگاه دیگران چندان مهم نباشد، اما برای یک جوان مستعد، آغاز یک زندگی حرفهای باشد. حسن حبیبی از معدود مربیانی بود که چنین فرصتهایی را از بازیکنان دریغ نمیکرد.

او در تیمی بازی میکرد که انضباط شرط اول و آموختن شرط دوم آن بود. تیم گاز با مربیگری پرویز دهداری و سپس هما، محل حضور بازیکنانی بود که مردانگی و اخلاق را سرلوحه کار خود قرار داده بودند.

حمید علیدوستی بازیکنی نخبه، ارزشمند و عاشق مستطیل سبز بود؛ مردی که در کنار فوتبال، با کتابنویسی، موسیقی و سینما زندگی میکرد و امید را در دل خود زنده نگه میداشت.

شاید آخرین مدیری بودم که افتخار همکاری و همراهی با حمید علیدوستی را داشتم؛ مردی که حتی درد ناشی از بیماری هم نتوانست او را از مستطیل سبز دور کند. او با وجود رنجی که تحمل میکرد، زودتر از بازیکنان در تمرینات چادرملو حاضر میشد و با همان درد، عشق خود به فوتبال را ادامه میداد.

خبر تلخ درگذشت حمید علیدوستی، فرصتی برای بازخوانی مستند «سمفونی حمید» ساخته جعفر صادقی و شناخت وجوه کمتر دیدهشده شخصیت یکی از چهرههای ماندگار فوتبال ایران است. اهمیت این مستند تنها در ثبت خاطرات و مرور کارنامه ورزشی یک فوتبالیست شناختهشده نیست، بلکه در تلاشی است که برای عبور از تصویر متعارف یک قهرمان ورزشی و نزدیک شدن به جهان شخصی و درونی او انجام میدهد.

بعضی آدمها فقط همبازی و همتیمی نیستند؛ آنها به بخشی از خاطرات شیرین و فراموشنشدنی زندگی انسان تبدیل میشوند و یاد و خاطرهشان برای همیشه باقی میماند.

درگذشت حمید علیدوستی، پیشکسوت نامآشنای فوتبال ایران، بار دیگر خاطرات و روایتهای تلخ و شیرین زندگی ورزشی و شخصی او را زنده کرده است؛ مردی که در کنار تواناییهای فنی، به فروتنی، نظم و منش حرفهای شهرت داشت. سیدهادی نراقی، مهاجم سالهای دور استقلال از جمله دوستانی بود که پیش از بسیاری از نزدیکان علیدوستی از بیماری او باخبر شد و در روزهای سخت تلاش کرد همراه و پشتیبانش باشد.

حمید علیدوستی، یکی از چهرههای شناختهشده و خوشنام فوتبال ایران، شامگاه دهم آبانماه ۱۴۰۵، پس از ماهها تحمل بیماری، در تهران چشم از جهان فروبست. او از نسلی بود که فوتبال را با علاقه و تعهد دنبال میکرد و در کنار تواناییهای فنی، به دلیل آرامش رفتاری، متانت و شخصیت مستقلش مورد احترام بسیاری از اهالی این رشته قرار داشت.

یکی از مفاخر فوتبال ایران زمین دارفانی را وداع گفت.