دهه شصت برای خیلی از افراد یادآور دوره‌ای پر از خاطره‌های مشترک است؛ روزهایی با صدای آژیرهای خطر، کوچه‌ها و صف‌های طولانی و سادگی غریبی که در زندگی روزمره جریان داشت. روزگاری که با شنیده شدن صدای اضطراب‌آور آژیر قرمز، کودکان ناگهان از بازی‌های پرنشاط و پرهیاهوی کوچه رها می‌شدند و دستپاچه و نگران به دل زیرزمین‌های تاریک و پناهگاه‌های نمور خانگی پناه می‌بردند؛ جایی که در آن، تاریکی و دلهره با بوی نفت چراغ و نجواهای ترسان بزرگ‌ترها در هم ترکیب می‌شدند.