علامه محمد اقبال لاهوری را می‌توان از جمله متفکرانی دانست که اندیشه و کنشگری سیاسی در منظومه فکری و تجربه زیسته آنان پیوندی ناگسستنی دارد. او در روزگار سلطه استعمار، بحران هویت و رکود فکری جوامع مسلمان، صرفاً به نقد وضعیت موجود بسنده نکرد، بلکه در پی یافتن راه‌هایی برای احیای فکری و اجتماعی این جوامع و تحقق نظمی مبتنی بر آزادی، قانون‌مداری و معنویت بود.