در تاریخ مطبوعات ایران، همواره نام چهره‌هایی برجسته بوده که به اعتبار شهرت، جایگاه سیاسی یا آثار ادبی‌شان شناخته شده‌اند؛ اما در پس این نام‌های آشنا، روزنامه‌نگارانی حضور داشته‌اند که با وجود سهم انکارناپذیرشان در شکل‌گیری سنت حرفه‌ای مطبوعات، کمتر در حافظه عمومی جای گرفته‌اند. آنان روزنامه‌نگاری را نه وسیله‌ای برای شهرت، بلکه مسئولیتی اجتماعی و تعهدی تاریخی می‌دانستند.