برخی آثار فکری با گذشت زمان از رونق نمی‌افتند؛ هر بار که به سراغشان می‌رویم، در پرتو پرسش‌های تازه، معنای دیگری از آنها آشکار می‌شود. گویی در متن این آثار ظرفیتی نهفته است که اجازه نمی‌دهد در زمانه تولیدشان محصور بمانند. داود فیرحی، استاد فقید علوم‌سیاسی دانشگاه تهران، از جمله اندیشمندانی است که می‌توان میراث فکری او را در شمار «مزامیر نامیرا» قرار داد.
شش سال از درگذشت داود فیرحی می‌گذرد، اما پرسش‌هایی که او درباره نسبت دین و سیاست، فقه و دموکراسی، حق و تکلیف و امکان گفت‌وگوی سنت با جهان جدید پیش کشید، همچنان در متن مسائل فکری و سیاسی ایران حضور دارند.