
در جهانی که با شتابی سرسامآور به سمت پیشرفت، کارایی و نمایش بیوقفه خوشبختی میدود، غمگین بودن یا ایستادن و دست کشیدن از رقابت، گاهی به منزله عقب افتادن از قافله پر سرعت زندگی میماند و گاهی هم همانند جرمی نابخشودنی در نگاه اطرافیان به چشم میآید. شبکههای اجتماعی و فرهنگ عامه از فرمولهای شتابزدهای برای موفقیت پر شدهاند و میگویند: «چگونه در ۱۰ روز به آرامش برسیم؟»، «قوی باش»، «مثبت فکر کن و به جلو بتاز». اما واقعیت تلخ این است که روح آدمی ماشین یا رایانه نیست که با فشردن یک دکمه یا تعویض یک قطعه، دوباره با حداکثر توان کار کند. زخمهای روانی زمان میخواهند، حوصله میطلبند و بیش از هر چیز، نیاز به پذیرش دارند.

ترجمه کتاب «وقتش که برسد التیام مییابی» برای من با نیازی شخصی آغاز شد. همانطور که در مقدمه کتاب هم نوشتهام، وقتی آن را ترجمه میکردم قرار بود زخمی جسمی را التیام بدهم. در ابتدا هم قصد انتشارش را نداشتم و فکر میکردم به مجموعه ترجمههای شخصیام اضافه میشود.