
پیش از آنکه در آمارها و گزارشهای عملکرد دیده شود، توسعه باید در زندگی مردم رخ دهد؛ در زنی که حق انتخاب پیدا میکند، دختری که به مدرسه بازمیگردد و جامعهای که میتواند درباره آینده خود تصمیم بگیرد. نهادهای مدنی میتوانند حلقه اتصال جامعه محلی به فرصتها باشند؛ صدای گروههای کمتر شنیده شده را به عرصه عمومی بیاورند و تجربههای پراکنده را به مطالبهای جمعی تبدیل کنند. اما آیا فعالیت آنها به تغییر مناسبات اجتماعی و اقتصادی انجامیده یا همچنان در محدوده پروژههای کوچک و مقطعی مانده است؟ دومین پیشهمایش ملی با محوریت «توانمندسازی زنان جامعه محلی سیستان و بلوچستان؛ فرصتها و روایتها» چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵ به همت انجمن زنان پژوهشگر تاریخ ایران در سالن اندیشگاه کتابخانه ملی برگزار شد؛ نشستی که وجه متمایزش گذر از گزارش صرف دستاوردها و گوش سپردن به روایتهای میدانی، شکستها و نقدهای درونی فعالان و تسهیلگران بود، با این پیام که توانمندسازی بدون شنیدن صدای زنان و به رسمیت شناختن حق تصمیمگیریشان ممکن است همان مناسباتی را بازتولید کند که قرار بود تغییر دهد.