فوتبال ایران در سالهای اخیر با چالشی جدی در حوزه دانش فنی و بهروز بودن مواجه بوده است. بخش قابلتوجهی از مربیان داخلی، بهدلیل محدودیتهای موجود در ارتباطات بینالمللی، نبود حمایت کافی از سوی فدراسیون و باشگاهها و نیز کمبود انگیزه برای تعامل با جریانهای نوین فوتبال جهان، از روند پیشرفت روز دنیا فاصله گرفتهاند.
هیأترئیسه فدراسیون فوتبال، شرط ارائه برنامه از سوی سرمربی تیم ملی برای حضور در جام ملتهای آسیا را به گونهای مطرح کردهاند که گویی برنامه پیشین برای جام جهانی نهتنها رضایتبخش نبوده، بلکه شاید اساساً برنامهای در کار نبوده است.
نسل فعلی فوتبال، در مقایسه با نسلهای پیشین، از نگاه بسیاری از اهالی فوتبال، کمتحملتر به نظر میرسد. این ویژگیها برخی اوقات به بروز رفتارهای ساختارشکنانهای منجر شده که برای جامعه چندان قابل پذیرش نیست. حتی در مواردی مشاهده میشود که این نسل حرمت پیشکسوتان و بزرگترهای خود را نیز آنگونه که شایسته است، حفظ نمیکند.
در جام جهانی، سیستمها و تاکتیکهای متنوعی در شیوههای حمله و دفاع از سوی تیمهای اروپایی، آمریکای جنوبی و حتی آفریقایی به نمایش گذاشته میشود؛ مسائلی که میتواند به دانش و بینش مربیان ایرانی کمک کند. واقعیت این است که مربیان ایرانی آنقدر امکانات در اختیار ندارند یا ارتباط گستردهای با دنیای فوتبال برقرار نکردهاند تا به دانش روز این رشته دسترسی پیدا کنند.
پیشکسوت و کارشناس فوتبال ایران گفت: در سرایطی که فوتبال ایران به دست مدیران ضعیف اداره میشود نباید از تیمهای پایهای انتظار معجزه داشت اما این که حذف تیم نوجوانان در مرحله گروهی جام ملتهای کمتر از ۱۷ سال آسیا یک آبروریزی بزرگ برای فوتبال ایران بود.