«بزرگ بود و از اهالی امروز و با تمام افق‌های باز نسبت داشت.» سهراب سپهری در روزگاری از «حوضچه اکنون» و «صدای پای آب» شعر گفت که جامعه در تلاطم سیاسی و اجتماعی قرار داشت. او شاعری عارف و شیفته طبیعت بود و پیوند طبیعت با معنویت را به خوبی می‌دانست؛ شاعری که جهان را نه از دریچه جریان‌های سیاسی، بلکه از پنجره عرفان و مشاهده می‌دید. در این میان شاعرانی که سهراب را الگوی خود می‌دانستند این سهیل محمودی بود نگاه عمیق‌تری به اندیشه‌های سهراب داشت،
۱۵ مهر امسال نود وهشتمین زادروز سهراب سپهری شاعر و نقاشی است که نگاهش به طبیعت و بازتاب آن در شعر و نقاشی، دریچه‌ای تازه به سوی جهان هنر گشود. دلبستگی سپهری به مشرق‌زمین و تأثیر سفرهای او به کشورهایی چون چین، ژاپن و هند، در اشعارش به وضوح مشهود است.
زهرا کشوری دبیر گروه زیست بوم روزنامه ایران درباره «یونایتد میدلیست» یا «خاورمیانه متحد»، یادداشتی را نوشت.
در پیچ‌وخم‌های سال‌های دهه ۶۰، زمانی که فضای فرهنگی ایران در تب‌وتاب تحولات اجتماعی و سیاسی بود، «لیلی گلستان» گام‌های مهمی در راه گسترش هنرهای تجسمی نوین در ایران برداشت. با او گفت‌وگویی داشته‌ایم که در ادامه این مطلب می‌خوانید
دومین جایزه سال سهراب سپهری در دو رشته تصویرسازی و شعر، طی تابستان و پاییز امسال برگزار می‌شود و جایزه ویژه تصویرسازی سهراب در ارتباط با ناترازی‌های انرژی، مشکلات زیست‌محیطی، با سوژه «آب را گل نکنیم» است.
نمایشگاه گروهی نقاشی با عنوان «شاعران» عصر جمعه ۹ خرداد در گالری آرتیبیشن افتتاح می‌شود.