ترامپیسم را نمیتوان صرفاً یک انحراف انتخاباتی یا هیجان زودگذر پوپولیستی دانست. آنچه در آمریکا رخداده، نشانه نوعی دگرگونی ساختاری در نسبت میان سرمایه، دموکراسی و قدرت سیاسی است؛ جایی که بخشی از ثروتمندترین لایههای جامعه نه در برابر پوپولیسم اقتدارگرا، بلکه در کنار آن ایستادند. درست همان وضعیتی که سیسرو دربارهاش هشدار داده بود: لحظهای که فساد نخبگان، از سطح فردی عبور میکند و به ساختار حکومت سرایت مییابد.
نخست بد نیست به سراغ چیستی پوپولیسم برویم. گونهای از پوپولیسم، رویکردی سیاسی است که سیاستمدار یا جریان سیاسی با تکیه بر آن میکوشد خود را «صدای واقعی مردم» معرفی کند و در برابر نخبگان یا دستگاه رسمی قرار دهد.
درباره رابطه دولت و مردم با محمدرضا جوادی یگانه، رئیس مرکز ارتباطات مردمی نهاد ریاست جمهوری گفتوگو کردهایم؛ رئیس مرکزی که به طور مستقیم مطالبات مردم را به دولت و رئیسجمهوری منتقل میکند.