خلیلزاده؛ تکرار یک حاشیه و پرسش از اقتدار انضباطی
خبری از محرومیت آقای حاشیهساز نیست
توقف تراکتور برابر ملوان در ورزشگاه سیروس قایقران بیش از آنکه یک نتیجه فنی باشد، به آوردگاهی برای بازتولید حاشیهها تبدیل شد؛ و در مرکز این حواشی، بار دیگر نام شجاع خلیلزاده قرار گرفت. مدافعی که پیشتر در ورزشگاه شهید نصیری با رفتاری جنجالی خبرساز شده و آن را با «درد کشاله» توجیه کرده بود، اینبار نیز بر اساس تصاویر منتشرشده، حرکتی مشابه را تکرار کرد؛ تکراری که حالا دیگر نمیتوان آن را سوءتفاهم یا برداشت اشتباه دانست.
نکته کلیدی در این میان، نه صرفاً خود رفتار، بلکه بستر شکلگیری آن است. بازی بدون تماشاگر اعلام شده بود، اما حضور محدود هواداران و تنشهای لفظی، فضای مسابقه را ملتهب کرد. با این حال، در فوتبال حرفهای، تحریک سکوها -حتی اگر خارج از چهارچوب مقررات باشد- مجوزی برای واکنشهای خارج از شأن بازیکن محسوب نمیشود؛ بهویژه وقتی پای کاپیتان یک تیم مدعی در میان است. بازیکنی با سابقه ملی و تجربه بازی در سطح اول، بیش از هر فرد دیگری باید کنترل هیجان و مدیریت موقعیت را بلد باشد.
از منظر انضباطی، مسأله مهمتر به واکنش نهادهای تصمیمگیر بازمیگردد. پیشتر، کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال با صدور حکمی سبک و بسندهکردن به جریمه نقدی، این پیام را مخابره کرد که میتوان از کنار برخی رفتارها با تساهل عبور کرد. اکنون سکوت دوباره، این شائبه را تقویت میکند که استاندارد واحدی در برخورد با تخلفات وجود ندارد. در حالیکه در موارد مشابه، صدور دستور موقت به یک رویه تبدیل شده، تأخیر در واکنش نسبت به خلیلزاده، پرسشهایی جدی درباره عدالت رویهای ایجاد کرده است.
تراکتور در آستانه دیدار حساس برابر گلگهر قرار دارد و تداوم این حواشی میتواند تمرکز تیم را مختل کند. اما فراتر از نتیجه یک مسابقه، موضوع اصلی اعتبار رقابتهاست. اگر رفتارهای تکرارشونده بدون بازدارندگی مؤثر باقی بماند، نهتنها بازیکن متنبه نمیشود، بلکه فرهنگ سکو و زمین نیز بیش از پیش دچار فرسایش خواهد شد. پرونده شجاع خلیلزاده حالا صرفاً یک تخلف فردی نیست؛ آزمونی برای اقتدار و بیطرفی ساختار انضباطی فوتبال ایران است.
انتهای پیام/
نکته کلیدی در این میان، نه صرفاً خود رفتار، بلکه بستر شکلگیری آن است. بازی بدون تماشاگر اعلام شده بود، اما حضور محدود هواداران و تنشهای لفظی، فضای مسابقه را ملتهب کرد. با این حال، در فوتبال حرفهای، تحریک سکوها -حتی اگر خارج از چهارچوب مقررات باشد- مجوزی برای واکنشهای خارج از شأن بازیکن محسوب نمیشود؛ بهویژه وقتی پای کاپیتان یک تیم مدعی در میان است. بازیکنی با سابقه ملی و تجربه بازی در سطح اول، بیش از هر فرد دیگری باید کنترل هیجان و مدیریت موقعیت را بلد باشد.
از منظر انضباطی، مسأله مهمتر به واکنش نهادهای تصمیمگیر بازمیگردد. پیشتر، کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال با صدور حکمی سبک و بسندهکردن به جریمه نقدی، این پیام را مخابره کرد که میتوان از کنار برخی رفتارها با تساهل عبور کرد. اکنون سکوت دوباره، این شائبه را تقویت میکند که استاندارد واحدی در برخورد با تخلفات وجود ندارد. در حالیکه در موارد مشابه، صدور دستور موقت به یک رویه تبدیل شده، تأخیر در واکنش نسبت به خلیلزاده، پرسشهایی جدی درباره عدالت رویهای ایجاد کرده است.
تراکتور در آستانه دیدار حساس برابر گلگهر قرار دارد و تداوم این حواشی میتواند تمرکز تیم را مختل کند. اما فراتر از نتیجه یک مسابقه، موضوع اصلی اعتبار رقابتهاست. اگر رفتارهای تکرارشونده بدون بازدارندگی مؤثر باقی بماند، نهتنها بازیکن متنبه نمیشود، بلکه فرهنگ سکو و زمین نیز بیش از پیش دچار فرسایش خواهد شد. پرونده شجاع خلیلزاده حالا صرفاً یک تخلف فردی نیست؛ آزمونی برای اقتدار و بیطرفی ساختار انضباطی فوتبال ایران است.
انتهای پیام/