در آرزوی سال ایده‌آل

روزهای سال کهنه را با شرایطی کاملاً خاص به پایان می‌بریم. در این وضعیت صحبت‌های کلیشه‌ای پایان سال که در پیامک‌ها می‌بینیم، کمی آزاردهنده است. در شرایطی که دو رژیم تروریستی به کشورمان حمله و خانواده‌های بسیاری را داغدار عزیزانشان کرده‌اند. ویرانی‌های فراوان حاصل از جنگی که ناجوانمردانه به ما تحمیل شد اما حتی این جنگ هم نمی‌تواند آرزوها و امید ما را بکشد. حتی در این موقعیت هم می‌توان زیبا فکر کرد. سالی سرشار از صلح، آرامش و رونق برای کشور و ورزش. سالی که جام جهانی و بازی‌های آسیایی و پاراآسیایی را در آن پیش رو داریم و یک دنیا مجهول که هنوز پاسخی برای پرسش‌های فراوانش نیافته‌ایم.
نمی‌دانیم تهدید ترامپ در این مورد که بازیکنان تیم ملی ایران در صورت شرکت در جام جهانی، امنیت جانی ندارند، چقدر واقعی است. می‌دانیم عاقلانه، منطقی و منطبق با قوانین و منشورهای متعدد بین‌المللی نیست اما اینکه چقدر به واقعیت نزدیک می‌شود، پرسشی است که فقط زمان به آن پاسخ می‌دهد. ما مردم امید هستیم. حتی در این روزهای خون، بمباران و کشتار هموطنانمان در این جنگ نابرابر و ناجوانمردانه می‌توانیم به روزهای خوب آینده فکر کنیم و دقیقاً همین کار را می‌کنیم.
کشور را دوباره می‌سازیم. سالن 6 هزار نفری آزادی که تا آخرین روز سلامتش به اشتباه، 12 هزار نفری می‌نامیدیم، مجموعه انقلاب، ورزشگاه‌ها و اماکنی که هزار خاطره برای ورزش ما ساختند، در طول این جنگ ناعادلانه خسارت دیدند اما دلیلی برای ماتم وجود ندارد. دوباره می‌ایستیم، می‌سازیم و زندگی می‌کنیم. سال پیش روی ورزش ما، بی‌دلیل، خوب یا بد نمی‌شود. سال آینده، سال ایده‌آل ورزش ما خواهد بود اگر بخواهیم ... . و ورزش ما می‌خواهد چنین سالی را بسازد. با آرزوی بهترین‌ها برای ایران، ایرانی  و  ورزش پرافتخار کشورمان.