ورزشگاهی از جنس احترام

در روزگاری که فوتبال زنان ایران با چالش کمبود زمین استاندارد و نبود استادیوم اختصاصی دست‌وپنجه نرم می‌کند، خبری از فراسوی مرزها می‌آید که می‌تواند الهام‌بخش باشد. شبکه «اسکای اسپورتس» اخیراً در گزارشی ویدیویی، ورزشگاه اختصاصی باشگاه «کی‌سی کارِنت» (KC Current) در لیگ ملی فوتبال زنان امریکا (NWSL) را به تصویر کشیده است؛ اولین ورزشگاه در جهان که صرفاً برای یک تیم باشگاهی زنان ساخته شده. این گزارش نه‌فقط یک پروژه عمرانی، بلکه روایتی از تغییر نگاه به فوتبال زنان است.
ورزشگاه جدید KC Current در شهر کانزاس سیتی، یک استادیوم ۱۱,۵۰۰ نفری مدرن است که در ساحل رودخانه میزوری قرار دارد اما چیزی که آن را از سایر ورزشگاه‌ها متمایز می‌کند، فلسفه پشت ساخت آن است. برخلاف اکثر تیم‌های زن جهان که ناچارند در زمین تیم‌های مردان بازی کنند و با زمین چمن بزرگ‌تر، رختکن‌های نامناسب و امکانات طراحی‌شده برای مردان دست‌وپنجه نرم کنند، این استادیوم از صفر تا صد با نیازهای یک بازیکن زن حرفه‌ای طراحی شده است.
معماران این پروژه، مستقیماً با بازیکنان تیم مشورت کرده‌اند و در نتیجه، زمینی با ابعاد استاندارد اما متناسب‌تر، رختکنی با نور و دمای قابل تنظیم فضای مخصوص مادران دارای فرزند و حتی سکوهایی با فاصله کمتر از زمین برای ارتباط نزدیک‌تر تماشاگران با بازیکنان طراحی شد. این جزئیات پیام روشنی دارد، شما بازیکن یک تیم درجه دو نیستید؛ این خانه شماست.
این پروژه محصول سرمایه‌گذاری ۱۲۰میلیون دلاری مالکین باشگاه، آنج و کریس لانگ است. آنج لانگ، کاپیتان سابق تیم ملی زنان امریکا، به‌وضوح می‌داند که کمبود زیرساخت، بزرگ‌ترین مانع حرفه‌ای شدن فوتبال زنان است. افتتاح این ورزشگاه در مارس ۲۰۲۴، میانگین تماشاگران این تیم را نسبت به فصل قبل 2برابر کرد و نشان داد که سرمایه‌گذاری روی زیرساخت زنان، پاسخ اقتصادی سریعی دارد.
برای مخاطب ایرانی، این گزارش بیش از یک خبر خارجی و یک آینه عبرت است. در ایران، تیم‌های لیگ برتر زنان اغلب در زمین‌های چمن مصنوعی یا چمن‌های نامرغوب حاشیه شهر تمرین و بازی می‌کنند تا ورزشگاه‌های بزرگ مانند آزادی یا نقش جهان، چه برسد به رختکن اختصاصی برای بانوان!
نبود زیرساخت، استعدادیابی و انگیزه را می‌کشد و نمونه‌اش ملیکا محمدی بود که تنها تابوتش به ورزشگاه آزادی وارد شد!
 قهرمانی در فوتبال زنان، از روی سکوهای پر از تماشاگر آغاز نمی‌شود؛ از روی نقشه ساختمانی یک رختکن استاندارد و یک زمین اختصاصی شروع می‌شود.