طبق اساسنامه موافقت رئیس فدراسیون به تنهایی برای ابقای سرمربی کافی نیست
قلعهنویی در انتظار چراغ سبز هیأت رئیسه فوتبال
در روزهایی که فوتبال جهان با ضرباهنگ تند رقابتهای بزرگ پیش میرود، نیمکت تیم ملی ایران به یکی از پرحاشیهترین صحنههای خارج از زمین تبدیل شده است؛ جایی که نه سوت داور، بلکه سکوت مدیران، بازی را به وقتهای اضافه کشانده است. ابقای امیر قلعهنویی، تصمیمی که هنوز ابعاد دقیق آن روشن نشده، حالا بیش از هر زمان دیگری زیر ذرهبین قرار گرفته است.
در فوتبال حرفهای، هیچ تصمیمی بدون معیار نیست؛ اما اینبار مشخص نیست شاخصهای فنی و مدیریتی برای ادامه همکاری با سرمربی تیم ملی چه بوده است. آیا نتایج بهدستآمده در جام جهانی توانسته کفه ترازو را به سود قلعهنویی سنگین کند یا این تصمیم بیشتر در اتاقهای بسته و خارج از زمین بازی گرفته شده است؟
مسأله اما فقط فنی نیست؛ بازی بزرگتری در جریان است؛ بازیای میان ساختار و تصمیمگیری فردی. پرسش کلیدی اینجاست؛ آیا مهدی تاج این تصمیم را با هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال به اشتراک گذاشته یا این حرکت، یک ضدحمله انفرادی از سوی رئیس فدراسیون بوده است؟
بر اساس اساسنامه فدراسیون فوتبال، بهویژه بند ۱۱ ماده ۳۵، نیمکت تیم ملی بدون تأیید هیأت رئیسه تثبیت نمیشود. این یعنی هرگونه ابقا یا تغییر، باید از کانال تصمیمگیری جمعی عبور کند؛ چیزی شبیه به پاسکاری در یک تیم منسجم، نه حرکت انفرادی در میانه میدان. اگر این فرآیند طی نشده باشد، بازی از مسیر قانونی خارج شده و ممکن است با سوت توقف مواجه شود.
در همین حال، گزارشها از داخل فدراسیون حکایت از یک چالش متفاوت دارد؛ جایی که اعضای هیأت رئیسه بر سر ادامه همکاری با قلعهنویی به اجماع نرسیدهاند. برخی معتقدند نتایج اخیر، بهویژه در جام جهانی، برای ادامه مسیر کافی نیست و تیم ملی نیاز به تغییر تاکتیک روی نیمکت دارد. در مقابل، گروهی دیگر بر حفظ ثبات تأکید دارند و معتقدند تغییر ناگهانی، میتواند نظم تیم را بر هم بزند.
اما آنچه این مسابقه مدیریتی را پیچیدهتر کرده، سکوت معنادار اعضای هیأت رئیسه است. سکوتی که نه شبیه به آرامش قبل از طوفان، بلکه بیشتر به یک بازی بسته و محتاطانه میماند؛ جایی که هیچکس حاضر نیست زودتر از موعد، کارتهایش را رو کند. همین سکوت باعث شده تا فضای رسانهای پر از گمانهزنی شود و هر تحلیل، رنگ و بوی یک پیشبینی فوتبالی به خود بگیرد.
اکنون همه چیز به یک لحظه کلیدی رسیده است؛ لحظهای شبیه به ضربه پنالتی در دقایق پایانی. آیا هیأت رئیسه در نهایت به تصمیم تاج چراغ سبز نشان خواهد داد و این همکاری ادامه پیدا میکند؟ یا ورق برمیگردد و نیمکت تیم ملی شاهد یک تغییر بزرگ خواهد بود؟
آنچه مسلم است، فوتبال ایران در شرایط حساسی قرار دارد و تصمیمگیری درباره نیمکت تیم ملی، دیگر یک انتخاب ساده نیست؛ بلکه آزمونی برای میزان پایبندی به قانون، شفافیت و کار تیمی در مدیریت فوتبال است. حالا باید دید این بازی مدیریتی، با گل طلایی به سود تاج تمام میشود یا با تصمیمی جمعی، مسیر دیگری برای تیم ملی ترسیم خواهد شد.
انتهای پیام/