دفاع غیرعلمی

علیرضا بیرانوند در تلویزیون حرف‌هایی زد که می‌توان تا یک ماه درباره آن نوشت. اینکه مجری‌های برنامه‌ای که ادعای حقیقت‌جویی دارند، در برابر همه این جمله‌ها سکوت کرده بودند البته شگفت‌انگیز نبود.
علیرضا بیرانوند در بخشی از این برنامه گفت: «وقتی صورت سرمربی را دیدم با خودم گفتم من هیچ وقت مربی نمی‌شوم.»
جمله‌های دیگر را فعلاً فراموش می‌کنیم. فقط درباره همین یک جمله چند سؤال می‌پرسیم که می‌دانیم بی‌جواب می‌ماند:
درباره استرس‌های سرمربی گفتید و اینکه تمام بازیکنان باتجربه به دنبال این بودند که به سرمربی آرامش بدهند.
این را برای مزاح گفتید یا بخش جدی گفت‌و‌گوی شما بود؟
سرمربیگری حتی در رده‌های پایین باشگاهی هم در میان مشاغل اضطراب‌زاست. مگر می‌توان استرس‌های این شغل را نادیده گرفت؟.... و مگر می‌توان گفت بازی‌های یک «تیم ملی» در «جام جهانی» در آرامش مطلق برگزار خواهد شد؟
این چه ادعایی است که بازیکنان اصلی تیم از یک سو برای بازی مقابل حریف نگران بودند و از سوی دیگر نگران استرس سرمربی؟
سرمربی با این میزان تجربه، آیا نمی‌داند سطح جام جهانی چیست که می‌گویید به یکباره سرمربی در جریان بازی با آن اضطراب مواجه شده است؟
سرمربی ما طبق آنچه هیأت رئیسه فدراسیون فوتبال تصویب کرده 90 میلیارد تومان گرفته و قرار است همین مقدار هم بگیرد. آیا این میزان پول در این شرایط اقتصادی که مردم در معیشت‌شان مانده‌اند، پول کمی است؟ فردی که این میزان پول می‌گیرد باید در جریان بازی، آن‌گونه مات و مبهوت شود که کنترل بازی و تیم و شیوه بازی بازیکنان خودش و برنامه‌های تیم حریف از دستش خارج شود و بازیکنان به دنبال آب قند و قرص آرامبخش باشند؟
ادعایی که بیرانوند کرد، بی‌تردید برای حمایت از سرمربی است وگرنه چنین توجیه و دفاع بی‌منطقی از سرمربی، در هیچ نقطه‌ای از دنیای فوتبال پذیرفتنی نیست.
انتهای پیام/