اعاده حیثیت با شکار اژدها

 تیم ملی بسکتبال در یک بازی حیثیتی اژدهای چینی را بلعید تا بعد از 8سال به وصال سکوی بازی‌های آسیایی برسد. اژدهای چینی قرار نبود به این راحتی بلعیده شود، اما تیم ملی بسکتبال ایران بعد از یک نیمه‌نهایی فاجعه‌بار مقابل کره جنوبی در دیدار رده‌بندی چهره‌ای کاملاً متفاوت به نمایش گذاشت. چهره‌ای که نشان داد اگر این تیم از نظر روانی شرایط خوبی داشته باشد و نقاط ضعف را برطرف کند، می‌تواند با همین بازیکنان جوان یکی از سکوهای آسیا را تسخیر کند.

شاگردان مانولوپولوس با پیروزی ۷۹بر۷۰ هم مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا را به نام خود زدند و هم بعد از 8سال دوباره بسکتبال ایران را روی سکوی بازی‌های آسیایی نشاندند؛ هرچند افسوس از دست رفتن فینال و طلای این رقابت‌ها همچنان پابرجاست. تیم ملی در هفته‌های اخیر آن تیمی نبود که از بسکتبال ایران انتظار می‌رفت. افت محسوس در پنجره‌های انتخابی جام جهانی، نوسان شدید در بازی‌های ناگویا و مهم‌تر از همه مشکلات آشکار در فاز هجومی و شوت‌های سه‌امتیازی تصویری متزلزل از این تیم ساخته بود. شکست مقابل کره‌جنوبی در نیمه‌نهایی این رقابت‌ها هم اوج همین نوسان بود؛ دیداری که ایران در آن تقریباً هیچ شباهتی به یک تیم مدعی نداشت. به همین دلیل، بازی با چین بیشتر از آنکه صرفاً یک مسابقه برای مدال برنز باشد، فرصتی برای اعاده حیثیت بود. ایران در این بازی از همان شروع نشان داد قرار نیست شکست قبلی را با خود به زمین بیاورد. ملی‌پوشان با انرژی بیشتری وارد بازی شدند و تلاش کردند، اجازه ندهند چین از همان ابتدا نبض مسابقه را در اختیار بگیرد.

ولی مشکل قدیمی هنوز وجود داشت؛ حمله ایران روان نبود و قدرت تمام‌کنندگی همچنان یکی از نقاط ضعف تیم محسوب می‌شد. چینی‌ها هم از همین خلأ استفاده کردند و بارها خودشان را به زیر سبد ایران رساندند. نتیجه، برتری ۱۷بر۱۲ چین در کوارتر اول بود؛ شروعی که می‌توانست دوباره نگرانی‌ها را زنده کند. اما اتفاق مهم از کوارتر دوم شروع شد؛ جایی که ایران کم‌کم نشان داد که به همین راحتی‌ها از سکوی سوم پا پس نمی‌کشد. شوت‌های سه‌امتیازی برخلاف دیدار مقابل کره‌جنوبی، این بار وارد سبد می‌شدند و همین موضوع فضای بیشتری برای حمله ایران ایجاد کرد. ارسلان کاظمی هم با بازی درگیرانه و جنگندگی همیشگی‌اش در ریباند و نبردهای فیزیکی، یکی از عوامل مهم بازگشت ایران به مسابقه بود. در کنار او، متین آقاجانپور با شوت‌های سه‌امتیازی خود اجازه نداد فاصله بیشتر شود و مبین شیخی هم یکی از مهره‌های اثرگذار ایران بود. ریباندهای هجومی و فرصت‌های دوم، چیزی بود که ایران در بازی‌های قبلی کمتر از آن بهره می‌برد و همین جزئیات باعث شد چینی‌ها نتوانند اختلاف را افزایش دهند. ایران با وجود عقب بودن در پایان نیمه اول، اختلاف را به حداقل رساند و دو تیم با نتیجه ۳۱بر۲۹ به سود چین به رختکن رفتند. نقطه عطف بازی اما کوارتر سوم بود؛ همانجایی که ایران در بسیاری از بازی‌های قبلی دچار افت می‌شد، این بار تبدیل به سکوی پرتاب تیم شد. حملات ایران جسورانه‌تر شد، نفوذها به سبد چین افزایش پیدا کرد و شوت‌های سه‌امتیازی همچنان یکی پس از دیگری وارد سبد می‌شدند.

ایران نه‌تنها از نظر امتیازی به بازی برگشت، بلکه برای اولین بار کنترل بازی را در دست گرفت. پایان کوارتر سوم با برتری ۵۵بر۴۶ ایران، نشانه‌ای روشن از تغییر شخصیت تیم بود. در کوارتر چهارم، دیگر مسأله فقط حفظ برتری نبود؛ ایران باید نشان می‌داد می‌تواند در لحظات حساس هم تصمیم درست بگیرد. چین چند بار فاصله را به یک امتیاز کاهش داد و برای گرفتن مدال به آب‌وآتش زد، اما این بار دفاع ایران اجازه نداد فشار حریف به فروپاشی تیم منجر شود. بنابراین برخلاف خیلی از بازی‌ها که ایران برتری را به‌راحتی از دست می‌داد، این‌بار اجازه چنین اتفاقی را نداد. متین آقاجانپور هم که در بازی با کره‌جنوبی از نظر ذهنی و شوت‌زنی روز خوبی نداشت، این بار موشک سه‌امتیازی ایران بود. پرتاب‌های او در حساس‌ترین لحظات وارد سبد شد و مبین شیخی هم با یک پرتاب سه‌امتیازی مهم، زمانی که چین دوباره به ایران نزدیک شده بود، فشار را از روی تیم برداشت. ایران در کنار شوت‌زنی، در دفاع هم منسجم‌تر ظاهر شد و اجازه نداد چینی‌ها از فرصت‌هایی که در اختیار داشتند، نهایت استفاده را ببرند.
در نهایت ایران ۷۹بر۷۰ چین را شکست داد؛ بردی که ارزش آن فقط در یک مدال برنز خلاصه نمی‌شود. بسکتبال ایران بعد از هشت سال دوباره روی سکوی بازی‌های آسیایی ایستاد و نسل جوان این تیم نشان داد که هنوز ظرفیت پیشرفت دارد. با این حال، این مدال نباید ضعف‌های تیم را پنهان کند. ایران در همین رقابت‌ها آن‌قدر نوسان داشت که یک روز مقابل کره‌جنوبی تقریباً هیچ حرفی برای گفتن نداشت و چند روز بعد چین را با اختلاف ۹ امتیاز شکست داد. همین تناقض، مهم‌ترین سؤال بسکتبال ایران است که چرا این تیم نمی‌تواند چنین کیفیتی را در تمام بازی‌ها تکرار کند؟
برنز ناگویا قابل تقدیر است، اما نباید به نقطه پایان تبدیل شود اگر مشکل حمله برطرف شود، شوت‌زنی و تمام‌کنندگی ثبات پیدا کند، تعداد بازی‌های تدارکاتی افزایش یابد و این نسل از نوسان‌های عجیب فاصله بگیرد، بی‌شک این نسل می‌تواند دست به کارهای بزرگی بزند. تیمی که زمانی یکی از قطب‌های آسیا بود، حالا باید دوباره برای رسیدن به همان جایگاه تلاش کند.